Niet voor iedereen, maar voor velen in Nederland is er een week voorbijgegaan waarbij we vooral zoveel mogelijk binnen moesten blijven. Iets wat voor de één, een hele moeilijke opgave is als sociaal dier en voor de ander een hele makkelijke.

 

Het was een week waarin mensen uit verveling gingen zoeken naar nieuwe doelen of nieuwe projecten. Van het huis verven tot een boek schrijven, creativiteit ontpopte als een lentebloem in het veld. Naarmate deze week langer duurde, bleek de realiteit toch wat anders. Onze mind krijgt veel te verduren: er is meer ruimte voor gedachtes, speculaties, stress en onzekerheid.

“Hoe zal het met mijn gezondheid gaan, of die van mijn oma?”
“Heb ik straks nog wel een inkomen?”
“Hoelang moet ik mijn dagelijkse ritme aanpassen?”

Onze mind overspoelt door vragen en op veel vragen kan geen antwoord gegeven worden. Niemand weet precies hoelang dit gaat duren of wat de precieze effecten zijn. Maar wat we wel weten is dat deze ongerustheid en onzekerheid energie kost bij onszelf. Het is gewoon een hele grote uitdaging.

Het is oke, als jij jouw grootse plannen van begin deze week niet af hebt gekregen. Of even niet zo lekker in je vel zit. Ik denk dat we vooral niet te streng moeten zijn voor onszelf. Als jij een mindere dag hebt, bel jouw vriend of familielid waarmee je graag praat en gooi het even eruit. Spreek naar mekaar uit dat je elkaar mist, huil samen of lach. In deze situatie zitten we nu allemaal, dus laten we elkaar ook steunen op welke manier dan ook.

Zo stuurde ik mijn moeder deze week een kleine verrassing als blijk van steun en waardering voor haar harde werk in de zorg. Al is het een whatsappje, een vriendelijke groet naar de buurman vanuit je slaapkamerraam, of het lievelingsgerecht dat jij kookt voor jouw kind. Wees lief voor mekaar, juist nu.

Zelf vloog ik deze week alle kanten op. De ene dag relaxed en vrolijk en de dag erna wat meer angstig en verdrietig. En ook dat is oke. Wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, mediteer ik of doe ik wat yogaoefeningen in het gras. Gewoon om even terug te komen bij mijzelf. Én bij het kindje in mijn buik. Want ook voor dit kleine mensje zal ik goed zorgen nu. De zorgen over de bevalling of het effect op ons kindje heb ik besloten los te laten. “It is what it is.”

Probeer de situatie te ontarmen zoals het nu is en vooral dicht bij jezelf te blijven. Volg de richtlijnen op en zorg goed voor jezelf. Neem eens wat meer vitamines op een dag of volg eens die groepsles van TEN waar jij vandaag zin in hebt. Want uiteindelijk zal alles echt weer goedkomen, dus het is oke.

~ Tessa