De meeste mensen die bij TEN rondlopen weten dat ik vorig jaar een tijdje ziek ben geweest. Wat ik had? CMV. Wat?? Het cytomegalovirus is familie van de Pfeiffer en kun je daar dus ook mee vergelijken. Het verschil zit hem in de duur: 6-8 weken bij Pfeiffer tegenover 6-8 maanden bij CMV. 

Het begon tijdens de vakantie in Bali: de laatste week had ik opeens geen puf meer om dingen te ondernemen. Echt niks voor mij, aangezien ik het liefst het hele eiland rond had willen trekken. Eerste instinct van mij was een tropische parasiet, maar na meerdere testen bleek dit niet het geval te zijn. Uit bloedonderzoek bleek dat ik CMV had.

Met een dubbel gevoel ging ik na het ziekenhuisbezoek naar huis: aan de ene kant opgelucht, aan de andere kant aan het balen. Opgelucht dat ik na al die tijd wist wat met me aan de hand was. Balend omdat ik werk in de sportwereld en toch echt die energie nodig heb. Maja, c’est la vie en daar zul je toch echt aan moeten toegeven.

Toen kwam, vond ik, het moeilijkste van alles: omgaan met CMV. Zo ben ik een bezig bijtje en ook op vrije dagen ben ik continue bezig: van boodschappen doen, tot poetsen, tot vriendinnen zien, maar eigenlijk amper voor de tv. *zoemer* fouttttt, zei mijn lichaam toen. Dit trok mijn lichaam niet en dus moest ik gas terug gaan nemen.

Wat ik allemaal ervoer in de piek van mijn CMV?

Moe moe en nog eens moe. Vooral geen zin om dingen te doen en het liefst de hele dag in bed willen kruipen. Een koppie als een pandabeer (wit met zwarte kringen dus) en ontzettend weinig eetlust. Ik at enorm onregelmatig en weinig waardoor ik dus ook wat afviel. Met name had een heel onrustig onderbuikgevoel omdat ik gewoon niet mezelf was en omdat ik me schuldig voelde ten opzichte van anderen.

Wat deed ik tijdens mijn CMV?

Minder sporten, meer slapen en ook minder uren werken. Ik moest enorm goed gaan luisteren naar mijn lichaam en vooral de situatie leren accepteren, dus ben ik Energy Control gaan doen bij Frans. Ik leerde hierbij mijn ademhaling te verbeteren en op een laag pitje te trainen. Deze training heeft mij ontzettend goed geholpen toen en hierdoor werd mijn stress weggenomen.

Tussen april en mei begon ik eindelijk weer ‘op te laden’ als een Mario poppetje dat weer energie kreeg. De voorspelling van de internist klopte want die zei dat ik rond het voorjaar ongeveer weer de oude zou moeten worden. Momenteel voel ik me weer helemaal de oude Tessa, maar nu eentje die ook toegeeft aan signalen van het lichaam. And I feel great :-).

Heb je ook moeite met de energiebalans in je lichaam? Praat eens met onze trainer Frans. Of vraag meer informatie aan over het EC programma via info@tenmeerssen.nl